جشن سده:

جشن سده 50 روز پیش از نوروز است، جشن پیدایش آتش است چون در آن روز هوشنگ شاهآتش را پیدا كرد از این رو، در آن روز پارسیان در جایی بیرون از شهر گرد آمده و آتشافروزند و جشن می‌گیرند كه در دهم بهمن ماه برگزار می‌شود یعنی روزی كه آتش پیداشده است.
این جشن یادآورنده اهمیت نور، آتش و انرژی است؛ و زردشتیان نزدیك غروب آفتاب باآتش افروزی آن را آغاز می‌كنند و موبدان لاله به دست اوستا زمزمه می‌كنند و نمازآتش نیایش می‌خوانند.


نوروز:

نوروز كه بزرگترین جشن ایرانیان باستان به شمار می‌رود. تقدس و احترام و بزرگداشت نوروز بیش از حد توجه و انتظار است. همچنین نوروز اول بهار و اعتدال ربیعی، رستاخیز طبیعت و زندگی مجدد در جهان است. نوروز جشن شروع فروردين يا « فرودگان » است كه ياد آور اجداد و نياكان ما بود و چنان مي پنداشتند كه در پنج شب، ارواح پاك مردگان، براي ديدار وضع زندگي و احوال بازماندگان به زمين فرود مي آيند و در خانه و آشيانه خويش سرگرم تماشا و سركشي مي شوند اگر خانه روشن و پاكيزه و ساكنان آن راحت و شاد باشند،ارواح مسرور و سر افراز برمي گردند، اما درغير اينصورت، آنان غمگين وناراحت به منزلگاه خويش باز مي گردند وتا سال آينده به انتظار مي نشينند . 

 درباره پيدايش نوروز در روايتي ديگر چنين آمده است كه نيشكر را جمشيد در اين روز يافت و مردم از كشف خاصيت آن متحير شدند، پس جمشيد دستور داد تا از ( شهد آن ) شكر ساختند و به مردم هديه دادند، از اين رو آن را نوروز ناميدند .
 همچنين، روايت شده كه اهريمن، بلاي خشكسالي و قحطي را بر زمين فرو نشانيد. اما، جمشيد به جنگ با اهريمن پرداخت و عاقبت او را شكست داد. آنگاه خشكسالي، قحطي و نكبت را بر روي زمين از ريشه بخشكانيد و به زمين بازگشت با بازگشت وي درختان و هر نهال و چوب خشكي سبز شدند. پس مرد م اين روز را « نوروز » خواندند و هر كس به يمن و مباركي در تشتي جو كاشت و اين رسم سبزه نشانيدن در ايام نوروز از آن زمان به امروز باقي مانده است .


در نوروز مراسمی فراوان با آئینها وشعائری زیاد انجام می‌شد كه در نهایت، وابستگی اعتقادی مردم به طبیعت، احترام به عناصر و طلب خیر و بركت در اشكال كنایه‌آمیز را بیان می‌كرد كه هفت سین از اهم اینرازها و كنایات است. از دیگر مراسم مشهور و معتبر نوروز، رسم شستشو و غسل بوده است،سبز كردن سبزه از دیگر آئینهای نوروزی بود و 25 روز مانده به نوروز اطراف حیاطدربار دوازده ستون از خشت خام برپا می‌كردند و بر فراز هر ستونی نوعی دانه ازحبوبات می‌كاشتند. روز ششم فروردین (خرداد روز) با سرودخوانی و نواختن سازها،محصولی را كه فراهم آمده بود بر می‌داشتند و این ستونها همچنان تا روز مهر برپابود.این سبزه‌ها را گاه به تعداد هفت كه ازاعداد مقدس است، و به نشانه هفت امشاسپند (فرشته) و گاه دوازده كه شماره مقدس برجهاست سبز می‌كردند. این سبزه‌ها عبارت بودند از: گندم، جو، برنج، لوبیا، عدس،ارزن، نخود، كنجد، باقلا، ذرت و ماش. در سفره‌های هفت سین معمولاً سه ظرف سبزه به كنایه از سه اصل دین زردشت، یعنی پندار نیك، گفتار نیك و كردار نیك قرار می‌دادند كه اغلب گندم و جو و ارزن بود. آب نیز بسیار مهم بود چون معتقدند كه ارواح درگذشتگان، یا فَرَوهرها موجب خیر و بركت و افزونی گیاه و آب در آن سال می‌شوند وادعیه ویژه‌ای جهت خرداد امشاسپند كه نگهبان آب و امرداد امشاسپند كه نگهبان وسرپرست گیاه بود می‌خواندند.